Slide background
Slide background

Hefeweizen

HEFEWEIZEN

Ekstrakt: 12,5%,
Alkohol: 5%,
IBU: 10

Wyprodukowano przy użyciu: wody, słodu pszenicznego i pilzneńskiego, chmielu Lubelskiego/Marynki, drożdży FM41.
Dostępność: stała

Hefeweizen (dosł. drożdżowa pszenica, inaczej: Weissbier, Weizen) – pszeniczne piwo górnej fermentacji pochodzące z Bawarii. Do jego stworzenia użyto słodu pszenicznego w ilości ponad 50% zasypu. Wygląd piwa charakteryzuje się jasną barwą, bujną białą czapą piany i drożdżowym zmętnieniem. Swój bukiet bananowo-goździkowy piwo zawdzięcza pracy specjalnego szczepu drożdży. Wysokie wysycenie i lekkie ciało sprawiają, że piwo jest orzeźwiające i doskonale gasi pragnienie.
Historia użycia pszenicy jako surowca piwowarskiego sięga początków piwa w ogóle, czyli okolic roku 6000 p.n.e. Istnieje duże prawdopodobieństwo, iż pierwsze piwo, stworzone przez Sumerów, powstało właśnie z pszenicy, a konkretnie z jej pradawnej odmiany – orkiszu.
W najdawniejszej historii piwowarstwa to pszenica właśnie była podstawowym surowcem piwowarskim. Piwa z udziałem tego zboża warzono w Babilonie, starożytnym Egipcie oraz w średniowiecznej Europie.
W XVIw., gdy pszenica była najpopularniejszym zbożem piwowarskim m.in. także w Polsce, z Niemiec piwo pszeniczne zniknęło niemal całkowicie. Kres stosowania pszenicy w piwowarstwie niemieckim przyniosło Bawarskie Prawo Czystości Reinheitsgebot, ustanowione w 1516 roku. Prawo to wskazywało wyłącznie trzy surowce, za pomocą których można było tworzyć piwo: wodę, jęczmień i chmiel (brak drożdży wynika z faktu, że wtedy nie znano jeszcze ich roli w piwowarstwie). Prawo Czystości miało na celu zapobiec dodawaniu do piwa tańszych i łatwiejszych do zdobycia, lecz niepożądanych zamienników obniżających jego jakość. W rzeczywistości jednak chodziło głównie o to, aby nie zużywano do produkcji piwa zasobów pszenicy i żyta, niezbędnych do wypiekania chleba.
Niestety, tak restrykcyjne prawo przyniosło dla piwowarstwa nie tylko pozytywne skutki. Spowodowało zaniknięcie wielu tradycyjnych niemieckich stylów piw, opartych na innych składnikach, niż tylko trzy narzucone przez Reinheitsgebot. Wiele unikatowych gatunków przepadło na zawsze, część została z większą lub mniejszą dokładnością odtworzona po latach.
Jednym z piw, które oparło się prawu czystości było bawarskie piwo pszeniczne – Hefeweizen, mimo, iż oprócz słodu jęczmiennego tworzono je z zarezerwowanej dla piekarzy pszenicy. Stało się tak za sprawą jego specyficznego smaku, który tak przypadł do gustu bawarskim możnym, iż postanowiono wyznaczyć jeden browar, który otrzymał przyzwolenie do warzenia piwa pszenicznego. Z czasem rozszerzono tę możliwość na browary książęce w całej Bawarii. Popularność piwa pszenicznego szybko stała się tak ogromna, że jego sprzedaż stanowiła aż 1/3 przychodów całej Bawarii i w pełni wystarczyła na sfinansowanie działań bawarskiej armii podczas Wojny Trzydziestoletniej.
Pod koniec XVIII wieku popularność piwa pszenicznego drastycznie spadła. Dawnej świetności nie przywróciło nawet zniesienie ograniczenia przywileju warzenia tego piwa. W efekcie, po pierwszej dekadzie XIX wieku, piwo pszeniczne powstawało w tylko dwóch bawarskich browarach.
Iskrą nadziei stał się George Schneider, który w 1856 roku zakupił upadające browary i, mimo niekorzystnych trendów, nie zaprzestał warzenia piwa Hefeweizen. Nagroda za ten trud spadła dopiero na jego potomstwo, niemal sto lat później. Wtedy bowiem piwo pszeniczne na dobre powróciło do łask, a browar Schneider & Son stał się jednym z najbardziej znanych jego producentów.
Tworząc naszą interpretację piwa Hefeweizen postawiliśmy na klasyczny balans między orzeźwiającą kwaskowo-goździkową wytrawnością, a pozorną bananową słodyczą. Udział słodu pszenicznego wynosi, zgodnie z tradycją, ponad 50%. W naszym piwie postanowiliśmy zawrzeć też polski akcent pod postacią chmielu Lubelskiego/Marynki.
Idealnie komponuje się z ciężką kuchnią bawarską, rybami, lekkimi sałatkami, białym mięsem. Jest też znakomitym dodatkiem do lekkiego śniadania.